chciał mi coś powiedzieć...ale zabrakło mu słów...wpatrywał się tylko we mnie z lekkim uśmiechem na twarzy. brak słów to też rozmowa...czytanie w myślach, lub nie. może myślał jak najszybciej z stąd wyjść. ale dziękowałam chociaż za to. bo mgłam szaleć w wyobrażni.

zbieram się do pracy. już na spokojnie. przestane nim pachnieć. przestane być czyjaś. znów podniose wysoko głowe i przestane wszystkich widzieć. to jest niesamowite. być tylko dla siebie. potrafie też już i to. ciągle sie odkrywam od nowa. coś nowego. nowe doznania.

jak nowa książka...tylko ten strach...jak to sie skończy dla mnie?